Hrvatske ustaše su imale i (najmanje) tri logora samo za djecu: Jastrebarsko, Sisak i Gornju Rijeku. Dovoljno je da kažemo da to nije imala nijedna druga zemlja u nacističkom sistemu proširenog Trećeg Rajha („Nove Evrope“)
Na svaki znak otpora turskoj okupaciji, otomanske vlasti su spaljivale čitava pravoslavna sela, ubijajući pritom i djecu, posebno one koji su bili suviše mali da budu odvedeni u roblje. Drugi mališani su stradali od gladi i zime, treći su, opet, bili otimani, odvajani od majki i prodavani, poput stoke, na brutalnom tržištu robova. S tim da su najmanja i najslabija dječica bila ubijana pored puta da ne bi usporavala karavane sa robljem.
Od sredine 15. vijeka, Turci su uspostavili neljudski „danak u krvi“, nasilno oduzimanje naših dječaka. Odvodili su ih u korpama na konjima, oduzimali im ime, porodični i vjerski identitet, pretvarajući ih u žive mašine za ubijanje, janjičarske „legije stranaca“ koje su, kasnije, upućivali protiv njihovih roditelja i sunarodnika, da bi se, tako, nastavio neprekidni lanac smrti i stradanja. I to je trajalo sve do početka 18. vijeka i postepenog propadanja Turskog carstva…
Nakon toga smo imali i veliko stradanje Srpčadi u Balkanskom i Velikom (Prvom svjetskom) ratu. Dovoljno je reći da je Srbija poslije 1918. godine imala preko pola miliona ratne siročadi, a do tada su brojna dječica iz našeg naroda već stradala od gladi i smrzavanja, prelazeći preko snijegom zavejanih albanskih planina. A i među preživjelim dječacima i djevojčicama bilo je mnogo onih koji su ubrzo umirali od iscrpljenosti i epidemija u grčkim bolnicama.
Uprkos tome, Hrvatska je kasnije postala punopravna članica Evropske unije, bez ispitivanja njene odgovornosti za u ratu počinjene zločine. A Srbi su oglašeni za ekskluzivne krivce za rasturanje Jugoslavije i sve ono što se dešavalo u krvavom građanskom ratu na teritoriji bivše velike Jugoslavije
I po povratku u Srbiju su djeca nastavljala da umiru od gladi i nemaštine u improvizovanom domskom smještaju u porušenoj zemlji. A u ratu je stradala gotovo trećina svih stanovnika predratne Kraljevine Srbije!
To se, nažalost, nije prekinulo ni u sljedećem ratu, a posebno na teritoriji takozvane Nezavisne Države Hrvatske, pretvorene, njemačkom okupacijom u ograđeni pakao na zemlji. Uz sve druge užase i stradanja, tamo je, recimo, samo na Kozari 23.000 Srpčića odvojeno od majki i otjerano u logore smrti.
A hrvatske ustaše su imale i (najmanje) tri logora samo za djecu: Jastrebarsko, Sisak i Gornju Rijeku. Dovoljno je da kažemo da to nije imala nijedna druga zemlja u nacističkom sistemu proširenog Trećeg Rajha („Nove Evrope“).
Uz stotine hiljada pobijenih srpskih civila, likvidirano je i 74.580 mališana (do 14 godina), bez trunke kasnije pokazanog kajanja od strane oba naroda, koji su, u Bosni i Hrvatskoj, učestvovali u ovom sistemskom, državnom genocidu nad pravoslavnim stanovništvom.
Bio je to pravi zločin bez kazne, sa svim posljedicama koje ovakvi zločini sobom nose i uzrokuju.
Uprkos tome, Hrvatska je kasnije postala punopravna članica Evropske unije, bez ispitivanja njene odgovornosti za u ratu počinjene zločine. A Srbi su oglašeni za ekskluzivne krivce za rasturanje Jugoslavije i sve ono što se dešavalo u krvavom građanskom ratu na teritoriji bivše velike Jugoslavije. Prema nama je primijenjena licemjerna strategija po kojoj je „napad najbolja (za Hrvatsku i jedina) odbrana“, po novokomponovanim zapadnjačkim i rusofobnim, antipravoslavnim i atlantističkim narativima stvorenim nakon pada Berlinskog zida.
Pa smo tako ponovo stradali, 1999, po treći put u 20. vijeku, NATO bombardovanjem od strane svih njenih 19 udruženih članica. Da bi se ovaj napad smrtonosnim „tomahavcima“ već sljedeće godine prenio unutar naših državnih zidova, preko trojanskog konja opšte zavjere podržane i finansirane od strane nekoliko najvećih zapadnih obavještajnih službi…
OPŠTI BOJKOT NAŠEG STRADANJA
Posljedice ovog koncepta kontinuirane i bespravne osuđenosti Srbije i srpskog naroda na ucjene, nestajanje sa naše mape i laganu smrt traju i danas, vidljive posebno u trenucima kada pokušamo da pokažemo (knjigama, dokumentima i filmovima) istinu o tome šta nam se sve dešavalo dok je Zapadna Evropa širom zatvarala svoje ravnodušne, umorne oči nad našim nepojmljivim stradanjem, ispunjenim dječjim vapajima i drugim nečujnim kricima.
U ovih nekoliko godina smo ipak uspjeli da svijetu ponudimo dva filmska dokumenta o stradanju naše djece, oba urađena uz neophodnu podršku srpskih državnih fondova i institucija.
Zlo se pojavljuje neočekivano i udara podlo i ispod pojasa, pokazujući da istina još uvijek nije poželjna za grešno potomstvo dželata iz Jasenovca
Iako svjesni da nećemo imati pristup velikim zapadnoevropskim i svjetskim globalnim festivalima, poslali smo – ka nepoznatim obalama – te dvije filmske poruke u boci, vjerujući u konačnu pobjedu istine nad lažima i Boga (ljubavi) nad đavolom (mržnje).
Na nesreću, bojkot ovog umjetničkog krika o stradanju Dare Ilić i Zore Miljuš, ali i njihovih neprebrojivih sunarodnika i vršnjaka nisu izvršili oni konkretni neprijatelji (iz regije i sa zapadne strane), već glumci ovdašnji, svojim doslovno neljudskim ponašanjem. Prva žrtva je bio holivudski reditelj srpskog porijekla Predrag Antonijević, a sada je čitava monstruozna priča dosljedno nastavljena odbacivanjem Splićanina, Hrvata iz Praga, Lordana Zafranovića.
Kako god da se postavimo, ko god da ponese baklju istine i saosjećanja sa najmlađim i najvećim žrtvama komšijskog rasizma, nekome nikada nije „dovoljno dobro“. Čak ni za one koji su uzeli svoje honorare i glumili u ova dva (po mnogome blizanačka projekta slične sudbine), sa rijetkim, suviše rijetkim izuzecima.
Zlo se pojavljuje neočekivano i udara podlo i ispod pojasa, pokazujući da istina još uvijek nije poželjna za grešno potomstvo dželata iz Jasenovca. Niti za one koji su glumili (prije par godina) u Dari iz Jasenovca, niti za one (sada aktuelne) iz Zlatnog reza 1942.
Izuzeci iz ove sramne i tužne priče samo potvrđuju novouspostavljeno pravilo. Ono nam poručuje da se nikako ne smije dopustiti da dugo skrivana istina onako eruptivno, oslobađajuće krene od srpskih bioskopskih sala i televizijskih ekrana, da bi se, zatim, proširila svuda gdje još ima hrabrih i dovoljno radoznalih ljudi da se suoče s njom.
Filmovi su spremni, kao i srpska država, za hrabro suočavanje sa novim neprijateljskim ofanzivama, nevešto prikrivanim nekim politikantskim i navodno „žanrovskim“ razlozima. Spremni da progovore o donedavno zabranjenom prikazivanju onoga što se stvarno događalo malenim anđelima u paklu organizovanom među bodljikavim žicama najvećeg grada mrtvih: strašnog Jasenovca.
(SRPSKI KOMPAS)